geri git.

Öyle bir garip Hilmi

Terlemek insani bir eylem olduğu halde birçok insan bunu yadırgar. Burunlarının çağımızın modernitesine alışmış olması onların suçları olmadığı gibi, bizim gibi terleyen insanların da suçu değildir. Bir zamanların “Terlemek emektir!” söylemi bugünlerde terlemek köylülüktür söylemine dönüştü. Oysa ki bir zamanlar köylü milletin efendisiydi. Günümüzün modern bağnazları köylü olmayı aşağılık bir küfür olarak kullanıyorlar. Saf duygularla yaşayan eğitimsiz insanları dışlamamak gerekmektedir. Doğayla iç içe yaşayan belki de bizden daha fazla doğallığını koruyan bu insanları anlamaya çalışmalıyız. Yaşadıkları yerlerde ağaçlara çok iyi bakıyorlar ve ağaçlar bu gezegende en uzun süre yaşayabilen canlılar. Yüzlerce yıl yaşayıp doğal döngünün temelini oluşturuyorlar. Bir ağaca tırmanabilirsiniz, gölgesinde dinlersiniz ya da meyvelerinden yiyebilirsiniz.

Bizim köyde olmasa da aşağı parkta yaşayan evsiz Hilmi (ki kendisinin bir evi var fakat sokakta yaşamayı tercih ediyor) sevdiği kavak ağacının gölgesinde öğlenleri tam bir İspanyol edasıyla siesta’sını yapmaktaydı. Siesta, İspanyolların bir garip ve tembellerin rüyası sayılabilecek bir geleneğidir. Öğlenleri uyumanın, azıcık kestirmenin güzel yaşamın bir parçası olduğunu düşünür bu İspanyollar. Sıcak Akdeniz insanından beklenen sıcak uyuşuk bir gelenek. Hilmi, tatlı kestirmelerinden uyandığında genellikle pideci Fehmi Abi’nin dükkanına gider ve pide yerdi. Öyle dilenerek falan değil haa, parasını peşin vererek yerdi. Parası da vardı Hilmi’nin fakat ısrarla parkta yaşamaya devam ediyordu. Garip Hilmi nedense sadece pide yerdi. Ve arta kalanları (insaflı adamdı Hilmi, yemeğinin tamamını bilerek bitirmezdi) ona yarenlik ve aynı zamanda da yaverlik eden “Küllo" isimli kedisine götürürdü.

Bu kedi adından biraz anlaşılacağı gibi kül rengi, iri ve tembel bir kediydi. İsminin bir filmdeki “Süllo” isimli bir karakterden türetildiğini kimse bilmezdi. Küllo sabah güneşin doğuşuyla uyumaya başlar, bizim Hilmi’ye sokulur, sokulur fakat kendisi fazlaca sıcak olduğundan Hilmi tarafından hep derme çatma çadırlarından dışarı atılırdı. Hilmi birkaç kumaş parçasından kendine bir çadırımsı yapmıştı, favori kavak ağacının gölgesine. Halbuki birkaç yüz yıl geriye gitsek Hilmi’nin ataları ne çadırlar kurarlardı, o oba senin bu oba benim gezerlerken.

Ata sporu gibi bir şeydi bu Hilmi’nin 19. kuşak dedesi Kaya Mete için. Bu Mete Bey arkadaşları Azgah ve Oktaç ile obanın en hızlı cadır kuranlarıydı. Kafkasların geniş ovalarında atlarıyla yolculuk yaparken, bir yerde durmaya karar verildiğinde ilk kurulan çadır onların çadırı olurdu. İşte o kadar hızlıydılar bu işte. Aslında bu üçüne genç girişimci denilebilirdi; kendileri çağının ötesinde bir fikirle tarihin ilk alkol hanesini/barını/meyhanesini açmışlardı. İçeride kımız satmaktaydılar, satmak dediysek takas yoluyla kımız verilmesinden bahsediyoruz.

Adı “Kımızlık” olan bu çadır, tüm oba ahalisinin uzun bir yolculuk ardından ilk uğramak istediği çadır oluyordu. Böyle günlerden birinde Kaya Mete (kaya denmesinin sebebi çocukken bir kayayı kafa atarak kırmaya çalışırken kafatasını yarmasıydı.) Yankı Hatun’la tanışmıştı. Yankı Hatun’un sesi öyle güzeldi ki fersah fersah öteden duysanız bile içiniz ısınırdı. Bir eda etmesi karşılığında ücretsiz kımız veren Mete ile arasında bir sevda oluşmaya başlamıştı: işte Hilmi’nin sesinin güzelliği bu 19. kuşak nenesinden gelmektedir. Dedesi gibi çadır kuramayan Hilmi ara sıra efkarlanır ve bir türkü söylemeye başlardı. Bunu duyan kedisi Küllo hemen mırıldanmaya başlayarak yanına koşardı.

Küllo yine böyle Hilmi’ye koştuğu günlerden birinde bir bisikletli çocukla çarpışmıştı ve ayağı incinen Küllo bir ay ortalıklarda görünmedi. Herkes öldüğünü düşünürken meğerse Hilmi bunu veterinere vermiş. Güzel güzel tedavisini olmuş kedi. Parasını bir tek kendine harcamayan Hilmi’nin kim bilir daha ne gibi sırları vardı.

geri git.