Bedavaya başkalarının derdine derman olanlara Bedarma denir ve bunu sürekli bunu arayanlara Dermanak denmektedir. Dermanaklar günün büyük bir kısmını nasıl Bederma buluruz diye düşünerek geçirmektedirler. Hatta sayıca çok olup dünyanın her yerinde varlıklarını sürdürdükleri için bu bedava derman arayanları inceleyen bir bilim dalı da vardır. Ve tabii ki de dermatoloji daha önceden kullanıldığı için, dermanakları keşfeden sayın Prof. Bedri Saysal “Dermanakoji” adını vermiştir bu bilim dalına. Sayın Bedri 91 senesinde bir mail trafiğinde bedava derman arayanları keşfettikten tam 3 yıl sonra Türk Dil Kurumuna yeni bulduğu terimler için başvuruda bulunmuş ve maalesef garip hatalar silsilesinden dolayı kabulü 2 yıl sürmüştür.
Bu garip hataları yapan da kurumun ilgili şubesinde çalışan çaycı Avni Pekmez’dir. O dönemde eşinden yeni boşanmış olan Avni; Attention Deficit Disorder, kısaca ADD hastalığından muzdariptir. Dikkatini bir türlü toparlayamayan Avni, bir yandan masalara çay dağıtıp masalardan boşları geri toplarken, kendisini sürekli bir Cüneyt Arkın filminde büyük ustanın yerine koyarak hayal eder. Cüneyt Arkın açık ara en sevdiği oyuncudur, böbreğini bile hediye eder Cüneyt abisine. Bu sevgi 70’lerde, daha ilkokul yıllarında kasabadaki abilerinden sürekli dayak yediği bir dönemde, babasının Gaziantep’teki Saray Sineması'nda “Korkusuz Cengâver” isimli filme götürmesiyle başladı. O akşam Salih Bey rolünde oynayan Cüneyt Arkın’ın zorbaların karşısındaki duruşunu izledikçe, kendisine yapılan zorbalıklar karşısında dik durması gerektiğini öğrendi. Okuldaki zorbalara karşı kendini korumaya başladığı dönemlerde, öğretmeni Gülizar Hanım'dan; Atatürk’ün “Dilini kaybetmiş bir millet yok olmaya mahkûmdur” cümlesini duyduktan sonra edebiyatçı olma hayaliyle yanıp tutuştu.Babasının işlerinin iyi gitmemesinden dolayı okulunu bırakan Avni, babasının yanında buğday tarlasında çalışmaya başlamıştı. Hayal ettiği gibi edebiyatçı olamasa da en azından Türk diliyle ilgili en önemli kurumda çaycı olarak çalışmaktan çok gurur duyuyordu.
Avni işte böyle gururla çalıştığı bir günde; kendini Cüneyt abisinin yerinde düşlediği hayaline fazlaca dalmış olacak ki önündeki masanın içinden geçmeye çalıştı. Avni masanın içinden geçmeye çalışırken; masa, fizik kanunları, bedeni ve birtakım anlayamadığı evrenin kuvvetleri buna izin vermedi. Masa Avni’yi geriye doğru tüm varlığıyla ittirirken, bunu hazmedemeyen Avni’nin elindeki tepsi, üstündeki 7 bardak su ile masanın üstüne atladı. Bardaklar paramparça olurken içlerindeki su da masaya yayıldı. Masanın üzerinde duran Profesör Bedri Bey’in başvurusunu ıslattı. Kovulmaktan bir ceylan kadar korkan Avni, bir çırpıda ıslanan kâğıtları yeleğinin içerisine soktu. Planı aşağıdaki yemekhanenin çamaşırhanesinde kâğıtları ütüleyip geri getirmekti. Profesörün bir mürekkep koleksiyoneri olduğundan bihaber olan Avni’nin aslında hiçbir şey yapmasına gerek yoktu. Başvuruda kullanılan mürekkep suyla dağılmıyordu fakat oldukça yanıcıydı. Avni ütüyü basınca kelimelerin yazılı olduğu sayfa alev aldı. Bu sayfayı yok eden Avni kurtulamayacağını anlayınca geri kalan sayfaları da yemekhanenin çöplerine karıştırdı.
Bir sene TDK’den beklediği haberi alamayıp bizzat kuruma gidip başvurusunun durumunu sorunca başvurunun kaybolduğunu anlayan profesör, bu durumu garipseyerek yeniden başvuru yapmıştı. Aynı günlerde; Cüneyt abisinin filmlerden öğrendiği dürüstlüğüne yenik düşerek müdürünün kapısını çaldı çaycı Avni. İçeriden "Gel" emrini duyana kadar nefesini tutarken yazarın uykusu geldi ve sonra uyudu.